Ook voor de gamer komt er een moment dat hij er vanaf wil komen. Zodra je aan jezelf de vraag gaat stellen: Waar ben ik nou eigenlijk mee bezig, is dit nou wat ik wil, is er een opening om eruit te komen. Als je niet meer blij bent met het leven wat je nu leidt, met een voortdurende drang om met het spel bezig te zijn en je eigenlijk niet blij bent met het leven zoals je dat nu leidt kan er hulp worden gegeven.
Bij dit alles is het belangrijk om je af te vragen: Waarom speel ik eigenlijk?
Uiteindelijk is het een virtuele, niet bestaande fantasiewereld, waarin je een uitwijkplaats vindt voor de leegte en frustraties van de realiteit. In het spel is er een niet alledaagse wereld waarin je een andere macht en controle over de dingen kan uitoefenen.
Jongeren zijn niet in en sociaal isolement door het gamen, wel in een fysiek isolement. Bij de hulpverlening om van het dwangmatig gamen af te komen gaat het om de terugkeer naar weer de oude leefgebieden. Naar het terugdringen van het aantal uren dat met het gamen is gemoeid, wat op zich al lastig is. Verder wordt er gewerkt aan het ontwikelen van interesses in andere dingen dan gamen.
Hulp kan worden geboden door adressen die bij Bureau Jeugdzorg bekend zijn.
© Mijn Kinderarts 2010