Scholen voor langdurig zieke kinderen bieden kinderen vooral onderwijs dat aansluit bij de mogelijkheden die het kind heeft. Zo zitten kinderen in kleine klassen, waardoor er veel ruimte is voor een individuele benadering en begeleiding.
De klassen worden niet zoals in het reguliere onderwijs gevormd op grond van het kennisniveau dat het kind heeft, maar veel meer op grond van de lichamelijke mogelijkheden die het kind heeft.
Er is veel bewegingsactiviteit, waarbij kinderen leren omgaan met hun energieniveau. Bij veel chronische aaandoeningen is het energieniveau van het kind verlaagd. Door veel aandacht te schenken aan bewegen en het kind plezier te laten beleven aan bewegen, verbetert de inspanningstolerantie. Dit heeft op het lichamelijk en op het psychologisch welbevinden duidelijke positieve effecten.
Doordat chronisch zieke kinderen veel op onregelmatige momenten in een ziekenhuis moeten worden opgenomen, of door hun ziekte niet naar school kunnen ontstaat veelal een zekere mate van faalangst of het gevoel er niet bij te horen. Dit geeft vaak sociaal-emotionele problemen. Vooral op het leren accepteren van deze kanten van de ziekte richt zich de individuele benadering naar het kind toe. Geleidelijk groeit een kind uit naar een volwassene die weet om te gaan met zijn chronische ziekte.
Er wordt ook gewerkt aan het aangaan van sociale contacten in de groep. Ook leren kinderen zelfstandiger te worden met medische aspecten van de ziekte die ze hebben. Denk hierbij aan het zelf bijhouden van de momenten waarop medicijnen moeten worden genomen, of aan afspraken bij de dokter of het ziekenhuis die moeten worden gemaakt et cetera.
Aan de scholen zijn veel disciplines verbonden, zoals:
- Kinderfysiotherapeut,
- Logopedist,
- Jeugdarts,
- Psycholoog,
- Maatschappelijk werker,
- Speltherapeut
© Mijn Kinderarts 2010