Vocht achter het trommelvlies, dat ook wel met een lelijke, maar gelukkig zelden gebruikte naam een slijmoor wordt genoemd, veroorzaakt slechthorendheid. Met name bij kinderen die juist vanwege hun leeftijd goed moeten kunnen horen om taal te leren kan vocht achter het trommelvlies voor gehoorverlies en achterstand in taalontwikkeling zorgen.
Het is niet pijnlijk om vocht achter het trommelvlies te hebben. Behalve dat hun gehoor minder is zullen kinderen er daarom niet zoveel van merken. Op oudere leeftijd kan het vergezeld gaan van een enigszins drukkend gevoel in het oor.
Wel komen bij kinderen die geregeld vocht achter het trommelvlies hebben vaker middenoorontstekingen voor. Bij een middenoorontsteking is er bijna altijd naast pijn, aan het betreffende oor ook sprake van koorts. Daarom wordt er bij een kind met koorts ook altijd door de arts naar de oren gekeken.
De oorzaak is gelegen in een afsluiting van de buis van Eustachius, die vanaf het middenoor in verbinding staat met de neus-keelholte. Deze afsluiting wordt op zijn beurt weer veroorzaakt door recidiverende verkoudheden of door een vergroting van de neusamandel.
Vocht dat bij een verkoudheid ook in het middenoor ontstaat kan door de vernauwing of afsluiting van de buis van Eustachius niet aflopen naar de neus-keelholte.
Door de afsluiting wordt het vocht na verloop van tijd een taaie vloeistof, die wel aan lijm doet denken. Vandaar de Engelse naam glue ear of lijmoor.
Wanneer met een oorlamp in het oor wordt gekeken, is het te zien dat er vocht achter het trommelvlies zit. Wordt er eenmaal vocht gevonden dan is het niet zinvol om al na een paar dagen te kijken of het weg is. Meestal blijft het vocht achter het trommelvlies wel maanden zitten.
Bij jonge kinderen wordt er geen gehooronderzoek gedaan als ze een lijmoor hebben. Wanneer na een tijd blijkt dat het gehoor toch verminderd blijft, zal uw kind waarschijnlijk door uw huisarts naar een keel-neus-oorarts worden verwezen.
Als er incidenteel een keer vocht achter het trommelvlies wordt gezien en er zijn geen verdere problemen, dan kan er worden afgewacht. Bij een verlate staal-spraakontwikkeling, of bij recidiverende middenoorontstekingen, worden er buisjes geplaatst en wordt waarschijnlijk ook de neusamandel verwijderd.
Hoe kan ik merken dat mijn kind niet goed hoort?
Antwoord: Er zijn enkele dingen die u kunt zien aan een kind dat slecht hoort. Het meest opvallende is dat hij niet lijkt te luisteren als u roept of tegen hem praat. Ouders denken dan wel dat kinderen Oost-Indisch doof zijn, terwijl ze in werkelijkheid echt niet goed kunnen horen. Kinderen kunnen ook schrikken als ze ineens je zien, omdat ze niet hebben gehoord dat er iemand aankwam. Soms kijken kinderen ook meer naar je mond om beter te kunnen horen wat er wordt gezegd.
Hoe lang blijven trommelvliesbuisjes zitten?
Antwoord: Meestal is dit ongeveer een half jaar, soms langer, soms korter. Het is aan de keel-neus-oorarts om te beslissen of het nodig is om vervolgens opnieuw buisjes te plaatsen.
Moeten de trommelvliesbuisjes op een gegeven moment eruit worden gehaald?
Antwoord: Nee de buisjes vallen er vanzelf uit. Ze zijn erg klein en u kan ze daarom waarschijnlijk niet eens ergens terug vinden.
Wanneer de taal-spraakontwikkeling vertraagd verloopt is het nodig om te onderzoeken waardoor het komt. Er is welliswaar een behoorlijke spreiding in de wijze waarop kinderen taal leren gebruiken, maar wanneer het echt verlaat is behoort er goed onderzoek plaats te vinden. Er moet gewaarschuwd worden voor een te afwachtende houding. Nogal eens wordt er verondersteld dat het allemaal wel goed komt en wordt het late spreken aan luiheid van het kind geweten.
Kinderen die drie jaar zijn en een achterstand van een jaar hebben, zijn vanwege hun jonge leeftijd in verhouding tamelijk ernstig achter.
Men moet zich dus bij een verlate taal-spraakontwikkeling niet tevreden stellen met de idee dat het wel komt, maar actief aan de gang gaan om te onderzoeken wat de oorzaak is. Zie hiervoor ook het stuk over verlate taal-spraakontwikkeling.